Road Trip in Sedona

Sedona is een prachtig plaatsje op een kwartiertje rijden van waar ik woonde en studeerde in Flagstaff, aangezien iedereen auto’s heeft in Amerika is het niet lastig een maatje te vinden met wie je er naartoe kunt. Er wonen zo’n 11.000 mensen in Sedona en wat eerst vooral een boerendorp was, is uitgegroeid tot een spiritueel centrum waar menig ‘new-ager’ uithangt. Hoewel ik niet in grote gewaden loop en haar heb tot over mijn kont, gaf dat ‘spirituele’ wel een bepaalde sfeer aan Sedona, iets aparts. Het landschap is picture perfect, Sedona heeft roodgloeiende canyons en is daarmee een  hele goede plek om een mooie wandeling te maken. Het heeft een klein centrum waar veel gallerietjes zitten en shopjes waar je stenen, kaarten e.d. kunt kopen.

Ik ben ook met mijn moeder in Sedona geweest toen ze mij kwam bezoeken en zij is er in dezelfde week nogmaals naartoe gereden, voor het landschap en de gemoedelijke sfeer. Het plekje ademt rust uit en heeft een natuurlijk schoonheid. Wij Nederlanders zijn al trots op ons hunebedcentrum in Drenthe, misschien zouden zij Sedona eens moeten bezoeken.

Grand Canyon

De Grand Canyon stond op het programma bij de internationale studentenclub. Een clubje waar je als internationale student automatisch in terecht komt en vooral leuke tripjes organiseert.  Met zijn allen gingen we het wonder aanschouwen. Eerst bekeken we een film over de geschiedenis van de canyon en daarna mochten we er zelf in lopen. Uitzonderlijk was dat er destijds sneeuw in de canyon lag, wat een mooi beeld gaf, maar iets te spectaculair was voor mijn vriendin die problemen heeft met haar balans. De Grand Canyon is spectaculair, ik kan niet anders zeggen. Helemaal nu er zo’n prachtig plateau in zit, waar je als het ware boven de canyon kunt lopen, er zit een prijskaartje aan maar zal zeker de moeite lonen.

Phoenix

Phoenix heb ik bezocht op the 4th of July. Er was een groot feest, een soort kermis. Amerikanen zijn toch wel uitbundig en het viel me op dat er veel mensen waren op sportschoenen in van die grote bermudabroeken, zowel mannen als vrouwen. Het beeld wat je in je hoofd hebt van de typische Amerikaan lijkt toch enigszins te kloppen. En dan niet te vergeten, die mooie caps op hun hoofd, enkel een klep waarbij hun haar nog zichtbaar blijft. Het is een verhaal van ons kent ons, waar er af en toe hard gebulderd wordt, maar feestvieren dat kunnen ze!