Sommige vakanties beginnen op het moment dat je aankomt. Deze begon al veel eerder.

Dit is deel 2 van het reisverhaal:

Texas, stof, BBQ en een paar duizend herinneringen

Klik hier voor deel 1 van dit reisverhaal

​

Dag 12 – Van kunst in de woestijn naar sleeën in het zand

Van Marfa naar White Sands

Om acht uur worden we ons bed uitgejaagd door een luidruchtige airco die blijkbaar vond dat slapen lang genoeg had geduurd.Voordat we vandaag weer serieus kilometers gaan maken, ontbijten we bij Marfa Burrito. Een breakfast burrito gaat er prima in en vormt een goede basis voor wat komen gaat.Want vandaag staat er opnieuw een rit van ongeveer 500 kilometer op het programma.Wij kunnen dat.

Onze eerste stop is bij Prada Marfa. Dit bijzondere kunstwerk staat midden in de woestijn langs de weg en lijkt op het eerste gezicht een echte Prada-winkel. Alleen kun je er niets kopen. Het gebouwtje is namelijk een kunstinstallatie uit 2005 en staat daar puur om bezoekers even verbaasd te laten stoppen. Best een grappig gezicht: een luxe modewinkel midden in een verder verlaten landschap. Na de verplichte foto’s vervolgen we onze weg richting New Mexico. Met een kleine omweg rijden we langs de indrukwekkende Organ Mountains. De grillige bergtoppen steken hoog boven het landschap uit en doen inderdaad een beetje denken aan de pijpen van een kerkorgel, waar de naam vandaan komt.

Onze eindbestemming vandaag is The Classic Desert Aire Hotel in New Mexico. Tegen twee uur arriveren we daar. Alleen zijn we eigenlijk te vroeg. Onderweg zijn we namelijk ook nog een tijdzone overgestoken. We zitten nu in Mountain Time, waardoor het tijdsverschil met Nederland geen zeven maar acht uur bedraagt. Ineens hebben we dus een uur “cadeau” gekregen. Omdat inchecken nog niet mogelijk is, halen we eerst een kleine lunch bij Taco Bell. Daarna nog even naar Walmart voor vlekken-verwijderaar. Blijkbaar heeft iemand geknoeid.Over de identiteit van de verdachte doen we verder geen uitspraken.

White Sands en avondrust

Tegen de tijd dat we terugkomen is het inmiddels wel mogelijk om in te checken. Na een half uurtje rust stappen we opnieuw in de auto voor het hoogtepunt van vandaag: White Sands National Park. White Sands is één van de meest bijzondere landschappen van Amerika. In plaats van normaal woestijnzand bestaat het gebied uit enorme duinen van wit gipskristal. Daardoor lijkt het soms alsof er sneeuw ligt, terwijl de temperatuur toch echt iets anders doet vermoeden. Mooi, apart en bijzonder tegelijk. En natuurlijk wordt er ook nog even van de duinen afgesleed. Dat hoort er tenslotte bij. De vraag wie het meest enthousiast van de helling afging, laten we voor het gemak maar even in het midden.

Terug bij het hotel is het tijd voor het avondeten. Op de hoek blijkt wederom een lokale barbecuezaak te zitten. Het ruikt goed, dus de keuze is snel gemaakt. De barbecue is prima. Zeker lekker, maar na de absolute topdag van gisteren heeft deze zaak het moeilijk in de vergelijking. Dat gezegd hebbende: de baked beans waren werkelijk om te smullen.

De avond sluiten we ontspannen af met een duik in het zwembad. Daarna genieten we op de hotelkamer nog van een Blue Moon biertje voor mij en natuurlijk een wijntje voor Esther. Geen grote plannen meer voor vanavond. Gewoon genieten van de rust en nagenieten van weer een mooie dag in het Amerikaanse zuidwesten.

Dag 13 – Van pistachenoten tot staten hoppen

Wasstraat en pistachenoten

De dag begint met een vers ontbijtje en een bezoek aan de wasstraat. Onze Jeep had dat inmiddels ook wel verdiend. Na onverharde wegen in Big Bend, stofwolken, zand en een bezoek aan White Sands was de auto eerder beige dan zijn oorspronkelijke kleur. Bovendien is het wel prettig als je onderweg nog iets door de voorruit kunt zien. Daarna rijden we nog even langs Walmart om wat drinken in te slaan voor onderweg.

Op de parkeerplaats staat een dakloze man. We vragen hem of hij misschien wat kleding kan gebruiken. “Yes please.” Volgens mij hebben we iemand daar een behoorlijk goede dag mee bezorgd. En voor degenen die zich afvragen hoe wij steeds ruimte overhouden in de koffers: dit is dus één van onze vaste vakantie-trucs. We nemen bewust kleding mee die we aan het einde van de reis kunnen achterlaten en vervangen door nieuwe aankopen. Iedereen blij.

Vervolgens rijden we in een kwartiertje naar McGinn’s PistachioLand. Oftewel: Pistachioland. Deze bijzondere boerderij staat bekend om de enorme pistacheteelt én om het grootste pistachebeeld ter wereld, dat ruim negen meter hoog is. Alleen in Amerika kun je blijkbaar een wereldrecord maken met een pistachenoot.

We maken een rondrit over het terrein waar de pistachebomen en wijnranken opvallend genoeg gewoon naast elkaar groeien. Tijdens de tour krijgen we uitleg over het kweken van pistachenoten, het oogstproces en de wijnproductie. Best interessant om te zien hoeveel werk er achter zo’n zakje pistachenoten uit de supermarkt schuilgaat. Uiteraard kan er ook wijn worden geproefd. Eén keer raden wie daar enthousiast gebruik van maakt. Ik houd het zelf bij een pistache milkshake; die is verrassend lekker. Esther koopt ondertussen een fles wijn voor thuis waarin zelfs pistache is verwerkt.

Met wat souvenirs rijker vervolgen we onze weg richting El Paso. Na iets meer dan anderhalf uur rijden steken we opnieuw de staatsgrens over en zijn we terug in Texas.

El Paso en casino

De komende twee nachten verblijven we in Holiday Inn El Paso West – Sunland Park by IHG. Tot onze verrassing kunnen we al rond 13.00 uur inchecken. Altijd prettig. Na een half uurtje rust stappen we alweer in de auto. En ja, nu gaan we weer terug naar New Mexico. Wat? Ja, dat dus. Gelukkig liggen de staatsgrenzen hier zo dicht bij elkaar dat het slechts zeven minuten rijden is naar Sunland Park Racetrack & Casino. Voor het eerst deze vakantie wagen we een gokje. Letterlijk. Helaas blijkt Lady Luck vandaag andere plannen te hebben. Geen winst, geen jackpot en geen vervroegd pensioen. Dus stuur geld, hahaha.

Daarna rijden we nog wat rond door El Paso. Op verschillende plekken kijken we uit op Mexico, dat hier soms letterlijk aan de andere kant van een hek of stuk prikkeldraad ligt. Het blijft bijzonder om te zien hoe dicht de twee landen hier tegen elkaar aan liggen.

Voor het avondeten kiezen we voor Kiki’s Restaurant & Bar. Deze lokale favoriet heeft door de jaren heen verschillende prijzen gewonnen en staat bekend om zijn authentieke Tex-Mex keuken. We kiezen allebei een combinatiebord met van alles wat. Esther gaat voor de groene chili-saus en ik voor de rode. Een beetje pittig, maar vooral erruuggg lekker. Na het eten rijden we via de Scenic Drive terug richting hotel. Deze beroemde weg slingert langs de Franklin Mountains en biedt één van de mooiste uitzichten over El Paso. Vanaf verschillende uitkijkpunten kijken we uit over de stad, terwijl aan de horizon de Mexicaanse steden zichtbaar zijn. Zeker rond zonsondergang levert dat vast prachtige plaatjes op.

De avond sluiten we af bij het zwembad en in de hottub van het hotel. Terwijl de zon langzaam achter de bergen verdwijnt, genieten we van de warme avondlucht. Zelfs zonder zon is het nog altijd 31 graden. Gek genoeg begint dat inmiddels heel normaal te voelen.

Dag 14 – De kunst van het nietsdoen

Rustdag in El Paso

Na alle indrukken van de afgelopen dagen besloten we het vandaag wat rustiger aan te doen. De dag begon met een ontbijt bij Cracker Barrel. Dat blijft toch een fijne plek om de ochtend te starten. Vooral de pancakes vielen weer goed in de smaak en zorgden voor een stevige bodem voor de rest van de dag.

Na het ontbijt reden we naar het U.S. Border Patrol Museum in El Paso. Dit museum vertelt het verhaal van de Amerikaanse grensbewaking sinds de oprichting van de dienst in 1924. Buiten staan verschillende voertuigen opgesteld, van oude terreinwagens tot moderne patrouillewagens, terwijl binnen de geschiedenis van de grensregio en het werk van de agenten centraal staan. Gezien de ligging van El Paso, direct aan de grens met Mexico, gaf het bezoek een interessante inkijk in een onderwerp dat hier dagelijks zichtbaar aanwezig is.

Vervolgens was het tijd voor iets totaal anders: de outletshops van El Paso. Natuurlijk was het plan om “alleen even rond te kijken”, maar zoals wel vaker bleef het niet helemaal bij kijken. Uiteindelijk verdwenen er toch weer een paar kleine aankopen in de tas. Geen grote uitspattingen, maar genoeg om het winkelbezoek geslaagd te noemen.

Daarna keerden we terug naar het hotel voor een uiterst ontspannen middag bij het zwembad. Af en toe een verfrissende duik, daarna lekker op een ligbed met een boek, wat rondklooien op de telefoon en tussendoor een complete bus Pringles laten verdwijnen. Een zwaar programma dus. Tegen half vijf vonden we het mooi geweest en verlieten we het zwembad na een paar uur van puur vakantie-houden.

Toen begon de zoektocht naar het avondeten. Esther had zin om eindelijk eens bij Olive Garden te eten. Dat hadden we tijdens eerdere Amerika-reizen nog nooit gedaan, dus vandaag was het moment daar. Onze uiterst deskundige culinaire beoordeling? Prima, maar niet bijzonder. Het eten was goed, de sfeer matig. Leuk voor de afwisseling, maar het restaurant zal waarschijnlijk geen vaste plek krijgen in ons lijstje met favoriete Amerikaanse eetadressen.

Omdat de avond nog jong was en we toch iets wilden ondernemen, reden we opnieuw naar het casino. Daar brachten we ongeveer twee uur door achter de speelautomaten. Het ging zoals gokken meestal gaat: een beetje winnen, een beetje verliezen en af en toe denken dat het nu echt de goede kant op gaat. Uiteindelijk kwamen we precies uit waar we begonnen waren: quitte. Dat voelde eerlijk gezegd als een overwinning, zeker vergeleken met gisteren.

Rond negen uur waren we terug op de hotelkamer. Nog even ontspannen, wat tv kijken en rustig de dag afsluiten. Morgen wacht namelijk de laatste lange rit van deze reis, dus een goede nachtrust kan geen kwaad.

Dag 15 – Welkom in het Wilde Westen

Van Texas naar Arizona

De dag begon zoals niemand had verwacht: wakker worden met Tom & Jerry op televisie. Terwijl de bekende kat en muis elkaar weer eens het leven zuur maakten, maakten wij ons klaar voor opnieuw een flinke reisdag. Vandaag zouden we Texas achter ons laten, door New Mexico rijden en uiteindelijk aankomen in Arizona. Een rit van ongeveer 500 kilometer lag op ons te wachten.

De eerste vier uur verliepen behoorlijk voorspoedig. Op een korte tank- en plasstop na reden we vrijwel onafgebroken door richting onze eerste bestemming van de dag: Chiricahua National Monument. Onderweg bleek Google Maps echter weer eens een eigen interpretatie van de route te hebben bedacht. Plots werden we een onverharde weg op gestuurd voor zo’n vijftien kilometer offroad rijden. Dat zorgde voor de nodige spanning. Niet alleen vanwege de weg zelf, maar ook omdat de Jeep inmiddels net weer een beetje schoon was geworden. Dat bleek overigens van korte duur. De enige tegenligger onderweg was een koe die op de weg lag te zonnen en duidelijk geen intentie had om zich te verplaatsen. In Arizona gelden blijkbaar andere verkeersregels.

Doordat we opnieuw een uur terug in de tijd gingen, kwamen we rond 11.20 uur aan bij Chiricahua National Monument. Dit relatief onbekende natuurgebied wordt ook wel het “Wonderland of Rocks” genoemd. Miljoenen jaren van vulkanische activiteit en erosie hebben hier duizenden bijzondere rotsformaties gevormd die als stenen torens uit het landschap oprijzen. Het resultaat is een indrukwekkend decor dat bijna buitenaards aandoet.

We genoten eerst van een picknick midden in de natuur en reden daarna de Bonita Canyon Scenic Drive. De kronkelende weg voert langs indrukwekkende uitzichtpunten en bijzondere rotsformaties. Het was een heerlijke onderbreking van de lange rit en absoluut een plek die meer aandacht verdient dan hij doorgaans krijgt. Na deze mooie tussenstop vervolgden we onze weg naar Tombstone. Onderweg begon het licht te regenen. Ik merkte nog op dat een stevige bui best handig zou zijn om de auto eens goed schoon te spoelen. Die opmerking bleek een klassiek gevalletje “pas op wat je wenst”. Niet veel later besloten de weergoden namelijk alle sluizen volledig open te zetten. Wat begon als een paar druppels veranderde in een flinke stortbui die de Jeep van een gratis wasbeurt voorzag.

Aankomst in Tombstone

Aan het einde van de middag arriveerden we in Tombstone, misschien wel het bekendste westernstadje van Amerika. Hier checkten we in bij Inn History Tombstone. En eerlijk is eerlijk: dit was zonder twijfel de mooiste hotelkamer van de hele reis tot nu toe. De kamer paste perfect bij de sfeer van de stad en voelde alsof we zelf onderdeel waren geworden van een oude westernfilm.

Downtown Tombstone is niet groot, maar wel ontzettend sfeervol. Vrijwel alles ademt hier het Wilde Westen. Houten gevels, saloons, historische gebouwen en stoffige straten zorgen ervoor dat je je moeiteloos ruim honderd jaar terug in de tijd waant. Omdat het doordeweeks was, hing er een rustige sfeer in de stad. We slenterden langs verschillende winkels en genoten van het bijzondere decor. Voor het avondeten belandden we bij Kate’s Big Nose Saloon. We bestelden een biertje en een deelbaar voorgerecht met allerlei verschillende hapjes. Dat bleek een stuk ambitieuzer dan nodig. De schaal die op tafel verscheen was zo groot dat we er eigenlijk al volledig genoeg aan hadden. Als we daarnaast nog een hoofdgerecht hadden besteld, was dat waarschijnlijk onaangeroerd terug naar de keuken gegaan.

Een kleine tegenvaller volgde later op de avond. Ik wilde graag de eerste wedstrijd van de NBA Finals kijken, maar ondanks meer dan honderd televisiezenders was de wedstrijd nergens te vinden. Dat voelde toch wat onwerkelijk. Meer dan honderd kanalen en uitgerekend dát ene sportevenement werd niet uitgezonden. Jammer. De rest van de avond brachten we ontspannen door op de hotelkamer. Later maakten we nog een laatste wandeling over Main Street, die in het avondlicht misschien nog wel sfeervoller was dan overdag. Er waren nog een paar saloons open, maar drie man en een paardenkop aan de toog waren voor ons niet genoeg reden om nog gezellig een pintje mee te drinken. Dag 15 was opnieuw een bijzondere dag onderweg door het Amerikaanse zuidwesten.

Dag 16 – Cactussen, voetbal en een onverwachte hotelaanpassing

Van Tombstone naar Tucson

Na het inpakken van de koffers, een verfrissende douche en het inmiddels dagelijkse ritueel van het vullen van de koelbox met vers ijs, begonnen we de dag met een ontbijt bij OK Corral. Een toepasselijkere naam voor een ontbijtplek in het Wilde Westen is bijna niet te bedenken.

Na het ontbijt reden we naar Bisbee. Dit voormalige mijnstadje ligt verscholen in de heuvels van het zuidoosten van Arizona en kende zijn gloriedagen dankzij de enorme koperwinning in de regio. Tegenwoordig staat Bisbee bekend om zijn kleurrijke huizen tegen de berghellingen, kunstgaleries, historische gebouwen en relaxte sfeer. Waar veel oude mijnsteden zijn verdwenen, heeft Bisbee zichzelf opnieuw uitgevonden als een gezellige kunstenaarsgemeenschap.

Door het zomerseizoen was het er opvallend rustig. We maakten een wandeling door de sfeervolle straatjes, bekeken de oude gebouwen en genoten van de bijzondere sfeer. Het voelde totaal anders dan Tombstone van gisteren. Waar Tombstone leeft van zijn westernverleden, ademt Bisbee juist creativiteit en geschiedenis. Na ons bezoek stapten we weer in de Jeep voor de rit naar Tucson. Hier zouden we verblijven in WaterWalk Extended Stay by Wyndham Tucson. Oorspronkelijk hadden we hier drie nachten geboekt, maar onderweg waren we een nog aantrekkelijker resort tegengekomen. Daarom besloten we de reservering terug te brengen naar één nacht. Het mooiste was misschien nog wel dat we bij het omboeken ook gebruik konden maken van een bonusnachtkorting van maar liefst €100. Hatzeee! Hoe komt Jan Splinter door de winter? Nou, in ons geval door de zomer. En dat terwijl het buiten inmiddels zo’n 38 graden was.

Na het inchecken volgde een aangename verrassing. Dit bleek zonder twijfel één van de meest luxe kamers van de hele reis. We hadden een complete keuken met oven en vaatwasser, twee televisies én zelfs een eigen wasmachine en droger op de kamer. En dat allemaal voor slechts €89 per nacht. Soms vallen de puzzelstukjes gewoon perfect op hun plek.

Cactussen en avond in Tucson

Na een korte pauze reden we naar de naastgelegen Bass Pro Shops. Voor Amerikanen is dit veel meer dan een gewone winkel. De gigantische zaak is een combinatie van outdoorwinkel, museum en attractie. Binnen vind je alles op het gebied van vissen, kamperen, jagen, varen en outdoorleven. Compleet met opgezette dieren, aquaria, watervallen en een inrichting die meer wegheeft van een nationaal park dan van een winkel. Zelfs als je niets nodig hebt, is het leuk om er even rond te kijken.

Daarna zetten we koers naar Saguaro National Park West. Het nationale park bestaat uit twee afzonderlijke delen aan weerszijden van Tucson en beschermt de iconische saguaro-cactus. Dit zijn de enorme cactussen die je kent uit oude westernfilms en die wereldwijd symbool staan voor het Amerikaanse zuidwesten.

Bij het visitor center raakten we aan de praat met een ranger. Toen hij hoorde dat we uit Nederland kwamen, veranderde het gesprek onverwachts in een voetbalanalyse. Namen als Frenkie de Jong en Virgil van Dijk vlogen over tafel alsof we in een sportcafé in Amsterdam zaten. De man bleek verrassend goed op de hoogte van het Nederlandse voetbal. Dat verwacht je toch niet midden tussen de cactussen van Arizona. Het park zelf was prachtig. Overal waar je keek stonden duizenden saguaro’s als groene wachters in het woestijnlandschap. We reden een scenic drive, maakten volop foto’s en deden nog een korte wandeling. Al moet gezegd worden dat wandelen bij 38 graden een activiteit is waarbij je voortdurend afweegt hoeveel natuurbeleving je nog over hebt voordat je langzaam verandert in een rozijntje.

Terug in Tucson schoven we aan bij El Charro Café in downtown Tucson. Dit restaurant wordt beschouwd als het oudste Mexicaanse familierestaurant van de Verenigde Staten en staat bekend om de beroemde Carne Seca. Daarbij wordt het vlees traditioneel buiten in de hete Arizona-zon gedroogd, een techniek die al generaties lang wordt toegepast. Het eten was heerlijk, authentiek en precies wat we gehoopt hadden van een Mexicaans restaurant in Arizona. Na het eten maakten we nog een praktische tussenstop bij Walmart. De rits van onze trouwe koelbox had het na vele vakanties eindelijk begeven. Een waardig einde na jarenlang dienst te hebben gedaan als bewaker van ijskoude drankjes tijdens talloze roadtrips. Gelukkig vonden we snel een waardige opvolger.

De avond sloten we ontspannen af bij het hotel. Eerst lekker relaxen op de kamer en later nog wat tijd doorbrengen bij het zwembad. Jammer genoeg ligt het vol met bladeren. Ook speelden we een potje cornhole, het typisch Amerikaanse spel waarbij je zakjes gevuld met maïs richting een houten bord gooit. Wat voor ons een gezellig vakantiespelletje is, blijkt hier bloedserieus te worden genomen. In Amerika bestaan complete competities, toernooien en zelfs tv-uitzendingen rond cornhole. Alles kan hier een sport worden.

Met de warme avondlucht en de wetenschap dat morgen een nieuw resort op ons wacht, kwam er een ontspannen einde aan opnieuw een geslaagde dag in Arizona.

Dag 17 – Van cactussen naar straaljagers

Straaljagers en saguaro’s

Na een ontbijt, met vers afgebakken broodjes, op onze hotelkamer namen we afscheid van WaterWalk Extended Stay by Wyndham Tucson. Eigenlijk viel er weinig op het hotel aan te merken. Nou ja, behalve de blaadjes die in het zwembad dreven, de uitgedroogde cornhole-zakjes en een televisie die af en toe een eigen wil leek te hebben. Maar goed, dat zijn de luxeproblemen waar je tijdens een vakantie prima mee kunt leven.

Onze eerste bestemming van de dag was Saguaro National Park East. Voordat we daar aankwamen, reden we echter langs een bijzondere plek: “The Boneyard”. Officieel heet dit de Davis-Monthan Air Force Base Aircraft Storage Facility, de grootste opslagplaats voor militaire vliegtuigen ter wereld. Duizenden vliegtuigen staan hier geparkeerd in de droge woestijnlucht van Arizona, die ideaal is om metaal te conserveren. Sommige toestellen wachten op een tweede leven, andere dienen als onderdelenmagazijn en weer andere hebben hier definitief hun laatste rustplaats gevonden. Helaas is het terrein tegenwoordig niet meer vrij toegankelijk voor bezoekers, maar vanaf de weg konden we toch nog een aantal foto’s maken van deze indrukwekkende verzameling vliegtuigen.

Niet veel later arriveerden we bij Saguaro National Park East. Hier reden we de beroemde Cactus Forest Loop Drive, een mooie route door een landschap vol gigantische saguaro-cactussen. Het park is absoluut de moeite waard, maar na beide delen van Saguaro bezocht te hebben, kwamen we toch tot een persoonlijke conclusie. Als je moet kiezen tussen Oost en West, dan zouden wij zonder twijfel Saguaro West aanraden. Daar staan de cactussen dichter op elkaar, zijn ze vaak groter en voelt het landschap net wat indrukwekkender aan. Toch laten beide delen prachtig zien waarom deze reuzen van cactussen hét symbool van Arizona zijn geworden.

Na al dat natuurgeweld was het tijd voor iets totaal anders. We reden naar het Pima Air & Space Museum, een paradijs voor liefhebbers van luchtvaart. Dit museum behoort tot de grootste luchtvaartmusea ter wereld en herbergt honderden vliegtuigen van vrijwel elk denkbaar type. Van oude propellervliegtuigen tot moderne straaljagers, van vrachtvliegtuigen tot iconische passagierstoestellen. Overal waar je keek stonden vliegtuigen opgesteld. Sommige waren gigantisch, andere verrassend klein, maar allemaal vertelden ze een stukje luchtvaartgeschiedenis. We brachten er een paar uur door en hadden nog lang niet alles gezien.

Na afloop maakten we nog een korte stop bij een Nike Clearance Store. Zoals altijd leefde de hoop op een mooi koopje, maar deze keer gingen we met lege handen weer naar buiten. Ook dat hoort bij outletshoppen: soms slaag je, soms ook niet. Tussendoor aten we nog een hapje bij In-N-Out Burger.

Museum, resort en casino

Daarna reden we naar onze nieuwe accommodatie: The Lodge on the Desert. Meteen bij aankomst merkten we dat dit een heel andere sfeer had dan het hotel van gisteren. Waar WaterWalk vooral modern en praktisch was, voelde dit verblijf veel gezelliger en karaktervoller aan. De groene binnentuinen en de ontspannen resortsfeer maakten direct een goede indruk. Na het inchecken was het tijd voor een verfrissende duik in het zwembad. Met temperaturen die nog steeds ruim boven de dertig graden lagen, was dat bepaald geen overbodige luxe. De rest van de middag en avond stonden in het teken van sport. We installeerden ons voor Game 2 van de NBA Finals. Go Spurs!

Onze aanmoedigingen bleken helaas niet voldoende. De Spurs gingen voor de tweede wedstrijd op rij thuis onderuit tegen de New York Knicks. Daarmee kwamen ze op een 0-2 achterstand in de serie en werd het vooruitzicht op een comeback ineens een stuk minder rooskleurig; makkelijk zal het zeker niet worden. Na de wedstrijd kregen we trek en besloten we wat eten te halen bij Chick-fil-A. Voor het eerst maakte wij kennis met dit fast-food restaurant. Geen culinaire hoogstandjes, maar goede kipstrips en wat frietjes. (Die doen het na een avondje sport kijken uitstekend).

Omdat het vrijdagavond was en we nog niet direct zin hadden om terug te keren naar de hotelkamer, gingen we op zoek naar wat vertier. Dat vonden we bij Desert Diamond Casino. De afgelopen dagen hadden we al geleerd dat het casino zowel vriend als vijand kan zijn, maar vanavond zat het geluk eindelijk eens aan onze kant.

Vooral één speelautomaat, voorzien van een vrolijk aapje, bleek ons goed gezind. Waar andere machines vooral ons geduld op de proef stelden, besloot deze vriendelijke primaat af en toe wat credits onze kant op te sturen. Uiteindelijk verlieten we het casino met een leuke winst op zak. Dat gebeurt zeker niet altijd bij een casinobezoek, dus die voelde extra lekker. Terug in het hotel was het al bijna één uur ’s nachts. Twee vijftigplussers die op vrijdagavond compleet van God losgingen. Althans, dat vonden wij zelf.

Morgen weer een nieuwe dag vol avonturen in Arizona. Tot morgen!

Dag 18 – Vleermuizen, vinyl en een bijzondere ontmoeting

Markt, missie en zwembad

Na een heerlijke nacht slapen werden we rond zeven uur wakker. Dat was echter veel te vroeg naar onze zin, dus draaiden we ons nog een keer om. De volgende keer dat we wakker werden was het alweer negen uur. Precies op dat moment klopte de housekeeping op de deur. Blijkbaar vond niet iedereen uitslapen een goed idee.

Na een rustig begin van de dag reden we naar St. Philip’s Plaza Market. Deze gezellige markt staat bekend om zijn lokale ondernemers, ambachtelijke producten, kunst, sieraden en streekproducten. Het was niet groot, maar juist daardoor had het een gezellige en ontspannen sfeer. We struinden langs de verschillende kraampjes en vonden een paar leuke souvenirs voor thuis en natuurlijk ook wat cadeautjes voor de kids.

Vervolgens reden we naar Mission San Xavier del Bac, misschien wel het mooiste historische gebouw van Arizona. Deze Spaanse missiekerk werd gebouwd aan het einde van de achttiende eeuw en staat bekend als de “Witte Duif van de Woestijn”. De kerk is één van de best bewaarde Spaanse missieposten van Noord-Amerika en het interieur is indrukwekkend rijk versierd met kleurrijke fresco’s, beelden en ornamenten. Midden in de Sonorawoestijn voelt het bijna alsof je plotseling ergens in Spanje bent beland.

Na het bezoek reden we nog wat door downtown Tucson. Uiteindelijk kwamen we uit bij Zia Records, een winkel waar muziekliefhebbers zich uren kunnen vermaken. Terwijl we tussen de bakken met singles bladerden, gebeurde precies wat eigenlijk altijd gebeurt. Ik zou alleen even kijken. En natuurlijk vond ik weer twee singletjes die mee naar huis moesten.

Daarna was het tijd om terug te keren naar het hotel. Met chips, salsa en een margarita binnen handbereik was het prima toeven aan het zwembad. Een verfrissende duik maakte de middag compleet. Soms hoeft een vakantieprogramma niet ingewikkelder te zijn dan dat.

Vleermuizen en ontmoeting

Tijdens het relaxen bij het zwembad hadden we via Messenger contact met Yessica. We kennen haar al jaren via internet en de USA4ALL-community, maar hadden elkaar nog nooit in het echt ontmoet. Zij woont in Tucson en gaf ons een aantal leuke tips voor de omgeving. Eén daarvan trok direct onze aandacht: een brug waar rond zonsondergang honderden vleermuizen tegelijk onder vandaan vliegen. Dat klonk verdacht bekend.

Wie ons reisverslag heeft gevolgd, weet dat we eerder in Austin ook al op vleermuizen-jacht gingen. Dat avontuur leverde toen niet bepaald spectaculaire resultaten op. Dit keer besloten we onze kansen op revanche te pakken. Toevallig lag de brug vlak bij St. Philip’s Plaza, waar we die ochtend al waren geweest. Omdat er rondom de brug ook verschillende restaurants en terrasjes zitten, reden we aan het einde van de middag opnieuw die kant op. Eerst wat eten en daarna op zoek naar vleermuizen. En dit keer hadden we aanzienlijk meer geluk.

Toen de zon langzaam onderging, zagen we steeds meer vleermuizen onder de brug vandaan komen. Eerst enkele tientallen, daarna honderden. In een constante stroom verdwenen ze de avondlucht in op zoek naar voedsel, om later in de nacht weer terug te keren naar hun schuilplaats. Het was een indrukwekkend gezicht en een stuk succesvoller dan onze eerdere poging in Texas.

Terwijl we bij de brug stonden te kijken, hoorden we plotseling achter ons: “Goedenavond.” In het Nederlands. Tot onze verrassing kwamen Yessica en haar man Brian aanlopen. Na jaren online contact was dit de eerste keer dat we elkaar daadwerkelijk ontmoetten. Het voelde direct vertrouwd en alsof we elkaar al veel langer kenden dan alleen via berichten en internet. We besloten samen een terrasje te pakken. Ja, die bestaan echt in Amerika. Onder het genot van een Blue Moon-biertje kletsten we bijna twee uur over reizen, Amerika, Nederland en van alles daartussenin. Het was één van die onverwachte ontmoetingen die een reis extra bijzonder maken. Aan het einde van de avond namen we afscheid en spraken we uit wat eigenlijk vanzelfsprekend voelde:

Tot ooit.

Rond tien uur waren we terug op de hotelkamer. Moe, tevreden en met weer een mooie herinnering rijker. En zoals we inmiddels regelmatig tegen elkaar zeggen: Het was weer een leuke dag!

Dag 19 – Op naar de laatste halte

Laatste rit naar Scottsdale

Vanmorgen werden we uitgezwaaid door de hotelpoes van The Lodge on the Desert. Of deze ons daadwerkelijk een goede reis wenste of gewoon hoopte op wat extra aandacht, zullen we nooit weten. Feit is dat hij keurig aanwezig was voor ons vertrek. Na het uitchecken stonden we voor een belangrijke keuze: waar gaan we ontbijten? Na het afwegen van verschillende opties kwam Denny’s als meest praktische keuze uit de bus. En eerlijk gezegd hoort een bezoek aan Denny’s gewoon bij een Amerikaanse roadtrip. Sterker nog, minstens één keer tijdens je vakantie moet je een All-American Slam naar binnen werken. Eieren, bacon, worstjes, hash browns en toast op één bord. Het is ongeveer genoeg voedsel om een gemiddelde wandeltocht door de Grand Canyon te overleven, maar het smaakt altijd uitstekend.

Vanaf Denny’s reden we naar Sabino Canyon, een tip van Yessica. Dit prachtige natuurgebied aan de rand van Tucson staat bekend om zijn indrukwekkende woestijnlandschap, bergwanden en wandelroutes. Omdat de temperatuur al stevig opliep, besloten we gebruik te maken van de shuttlebus. Voor vijftien dollar per persoon werden we comfortabel naar het hoogste punt van de route gebracht. Tijdens de rit genoten we van het uitzicht op de canyon en de omliggende bergen. Boven maakten we een korte wandeling en namen we rustig de tijd om van de omgeving te genieten. Na ongeveer een uur stonden we weer beneden en konden we terugkijken op een bijzonder mooie laatste natuurstop van onze reis. Daarna zetten we koers richting onze eindbestemming: Phoenix en Scottsdale.

Onderweg maakten we nog een stop bij Goldfield Ghost Town. Dit voormalige goudzoekersdorp uit de negentiende eeuw is tegenwoordig een toeristische attractie waar het Wilde Westen opnieuw tot leven komt. Houten gebouwen, stoffige straten en oude mijnbouwgeschiedenis zorgen voor een leuke sfeer. Het is geen plek waar je een hele dag hoeft door te brengen, maar zeker gezellig om even doorheen te wandelen. Daarna namen we een besluit dat eigenlijk best logisch voelde. We hadden deze reis al zoveel indrukwekkende plekken bezocht dat we het laatste stukje niet meer vol hoefden te plannen. Soms is het prima om gewoon ergens te zijn en te genieten van het moment. Daarom reden we rechtstreeks door naar onze verblijfplaats voor de laatste drie nachten van deze roadtrip: La Quinta Inn & Suites by Wyndham Phoenix Scottsdale.

Na het inchecken en het verkennen van de kamer besloten we even naar de overkant van de straat te gaan. En ja, daarvoor namen we de auto. Lopend oversteken was op deze drukke verkeersweg namelijk ongeveer even aantrekkelijk als vrijwillig een cactus knuffelen.

Boeken, boodschappen en casino

Aan de overkant vonden we een Barnes & Noble Bookstore. Onze buurman Marcel had gevraagd of we een barbecueboek voor hem wilden meenemen. Vooruit dan maar. We gaan ervan uit dat daar binnenkort een passende tegenprestatie tegenover zou staan.  Toch Mars?  Daarnaast sloegen we nog boodschappen in bij de naastgelegen supermarkt en waren we serieus bezig met de logistieke uitdaging die ‘koffers inpakken voor de terugreis’ heet. Elk vrij hoekje moest worden benut. Die koffers zouden tot de nok toe gevuld terug naar Nederland gaan.

Voor het avondeten kozen we voor Outback Steakhouse. Dat betekende uiteraard één ding: een Blooming Onion als voorgerecht. Deze gefrituurde ui is al jaren een favoriet van ons. Alleen hadden ze dit keer blijkbaar een exemplaar geselecteerd dat eerder als watermeloen dan als ui door het leven ging. Het ding was gigantisch. Ondanks onze beste inspanningen kwamen we niet verder dan ongeveer de helft. En daarna moesten er ook nog een salade en een steak naar binnen gewerkt worden. Het leven van een vakantieganger is soms zwaarder dan mensen denken.

Na het eten volgde nog één laatste casinobezoek van deze reis. We reden naar Talking Stick Resort, een modern en stijlvol casino dat direct opviel door de luxe uitstraling. Vergeleken met de andere casino’s die we deze vakantie bezochten voelde dit echt als de Champions League van de casino’s. Natuurlijk waagden we nog één ultieme poging om de complete vakantie terug te verdienen. Hoe dat afliep? Nou… maandag moeten we gewoon weer werken.

Rond het einde van de avond keerden we terug naar het hotel. Nog drie nachten in Arizona voordat het avontuur erop zit. De laatste dagen van de reis zijn aangebroken, maar wat hebben we inmiddels al veel mooie herinneringen verzameld.

Dag 20 – Nog meer cactussen, een tattoo en een Arizona-souvenir

Phoenix en Scottsdale

Vandaag begonnen we de dag met een ontbijt in het hotel. Niet heul bijzonder, maar het vult. Het programma van vandaag was lekker afwisselend. Onze eerste stop was Papago Park, één van de bekendste stadsparken van Phoenix. Midden in het park ligt Hole-in-the-Rock, een bijzondere zandstenen rotsformatie met een groot gat erin dat door duizenden jaren erosie is ontstaan. Via een korte wandeling bereikten we het uitzichtpunt. Vanaf daar heb je een mooi uitzicht over Phoenix, Tempe en de omliggende woestijn. Geen zware hike dus, maar wel een leuke plek om even de benen te strekken en wat foto’s te maken.

Daarna reden we door naar de Desert Botanical Garden. Dit bleek een heerlijke plek om een paar uur rond te wandelen. De tuin laat zien hoe verrassend veelzijdig een woestijn kan zijn. Honderden soorten cactussen, vetplanten en andere woestijnplanten staan verspreid over prachtig aangelegde paden. Tussen alle planten door zagen we regelmatig vlinders en kolibries rondfladderen. Ondanks de warmte was het een ontspannen bezoek en een mooie manier om nog wat meer van de natuur van Arizona mee te krijgen.

Vervolgens trokken we richting downtown Phoenix. Wat direct opvalt, is hoe netjes en verzorgd de stad oogt. Vergeleken met sommige andere Amerikaanse steden die we hebben bezocht, ziet alles er schoon, modern en goed onderhouden uit. We kwamen terecht bij het oude gerechtsgebouw waar tegenwoordig een klein gevangenismuseum is gevestigd. Helaas viel dat bezoek een beetje tegen. Het idee was leuker dan de uitvoering en we stonden dan ook vrij snel weer buiten. Dat gaf ons mooi de gelegenheid om even naar de fanshop van de Phoenix Suns te gaan. Altijd leuk om even rond te kijken, zeker als basketbalfan. Alleen bleken de prijzen ongeveer net zo hard gestegen als de salarissen van NBA-spelers. Een shirt, pet of ander souvenir kopen voelde bijna als een tweede hypotheek afsluiten, dus besloten we alles netjes te laten hangen.

Daarna gingen we op zoek naar een Pandora-winkel voor Esther. Maar niet voordat we een tussenstop maakten bij Panda Express voor een portie Orange Chicken. Yammie. Soms heb je geen uitgebreid restaurant nodig om tevreden te zijn. Eenmaal aangekomen bij de Pandora-winkel bleek deze gesloten vanwege een verhuizing. Helaas pindakaas.

Pandora, tattoo en basketbal

Dan maar verder naar Old Town Scottsdale. Dit gezellige deel van Scottsdale combineert het Wilde Westen met moderne winkels, galeries en restaurants. Vanwege de zomerse temperaturen van opnieuw zo’n 38 graden was het weer opvallend rustig. We struinden langs de winkeltjes en zagen veel leuke dingen, al begon ook hier af en toe het gevoel te ontstaan dat sommige winkels ongeveer hetzelfde verkochten. Toch vonden we een kleine glazen cactus die absoluut mee naar huis mocht. Een leuk aandenken aan Arizona.

Tijdens onze wandeling door Scottsdale besloot ik ook nog even bij een tattooshop naar binnen te gaan. Vorig jaar liet ik in Las Vegas een tattoo zetten als vakantieherinnering. En ja, je voelt hem al aankomen. Dit jaar kwam er dus ook een souvenir in inktvorm bij. Dit keer uit Scottsdale. Een foto heb ik nog niet, maar die volgt ongetwijfeld later. Aan het einde van de middag reden we terug richting het hotel. Althans… dat dacht Esther. In werkelijkheid stuurde ik de auto naar nóg een Pandora-winkel. Deze bleek gelukkig wél open. Na een geslaagde missie gaat er alsnog een Arizona-hangertje mee terug naar Den Helder. Eind goed, al goed. Daarna trakteerden we onszelf op een heerlijk ijsje voordat we rond half zes weer bij het hotel arriveerden.

De avond stond vervolgens in het teken van Game 3 van de NBA Finals. We haalden in de rust wat kipstrips bij Chick-fil-A, dat praktisch naast het hotel ligt. Omdat dat eerder deze vakantie goed was bevallen, hoefden we daar niet lang over na te denken. De San Antonio Spurs winnen game 3 en doorbreken daarmee de 13 winningstreak van de New York Knicks. Stand in de series 2-1 voor NY. Er komen dus nog minimaal twee wedstrijden. Na deze spannende wedstrijd gingen we nog even in de hottub. . (Om af te koelen, hahaha) En zo kwam ook deze dag weer ten einde. Nog één volle dag in Amerika te gaan voordat het grote avontuur richting huis begint. Maar eerst genieten we nog even van alles wat Arizona te bieden heeft.

Dag 21 – Een museum, een koopje en een halve koe op tafel

Muziekmuseum en outlets

Na het ontbijt in het hotel begonnen we aan onze laatste volledige dag in Arizona. Onze eerste bestemming was het Musical Instrument Museum (MIM) in Phoenix. Dit museum behoort tot de beste en meest bijzondere musea van de Verenigde Staten. Hier staan duizenden muziekinstrumenten uit vrijwel elk land ter wereld tentoongesteld. Het mooie is dat je niet alleen naar de instrumenten kijkt, maar via een koptelefoon ook direct kunt horen hoe ze klinken. Van Afrikaanse trommels tot Aziatische snaarinstrumenten, van Europese klassieke muziek tot moderne popcultuur; werkelijk alles komt voorbij. Er is zelfs een uitgebreide collectie van bekende artiesten met instrumenten van onder andere Elvis Presley, Johnny Cash en vele anderen.

We waren er meerdere uren zoet en hadden ons geen moment verveeld. Het museum is indrukwekkend opgezet en absoluut de moeite waard. Zelfs als je geen enorme muziekliefhebber bent, blijft het fascinerend om te zien hoeveel verschillende instrumenten en muziekculturen er bestaan. Na het museumbezoek reden we naar de Phoenix Premium Outlets. We hadden eigenlijk niet heel veel meer nodig, maar dat soort plannen lopen tijdens een vakantie meestal anders af. Uiteindelijk scoorde ik toch nog een paar Nike-schoenen voor slechts €55. Een koopje dus. Esther was ondertussen nog altijd op slipperjacht en ook die missie werd succesvol afgerond.

Casino en laatste diner

Vlak daarna reden we langs Wild Horse Pass Casino. “Zullen we dan toch even naar binnen?” Al was het alleen maar om af te koelen. Want warm was het. Zelfs naar Arizona-begrippen voelde deze dag heter dan de voorgaande dagen. En voor morgen werden temperaturen van boven de 40 graden voorspeld. Dus vooruit, nog één keer naar binnen. Een klein gokje dan. Gewoon om de laatste dollars te verdubbelen. Of eh… weg te werken. Ach, laat ook maar.

Na deze laatste bijdrage aan de lokale casino-industrie reden we door naar Tempe Marketplace. Dit bleek een verrassend leuke plek. Het winkelgebied is stijlvol ingericht met waterpartijen, palmbomen, sfeervolle verlichting en gezellige zitjes. Het voelde meer als een ontmoetingsplek dan als een traditioneel winkelcentrum. Zeker aan het einde van de middag hing er een ontspannen sfeer.

Voor het avondeten hadden we een tafel bij GEN Korean BBQ. Geloof mij: dit was niet normaal. Lekker? Absoluut. Maar die porties… een ‘persoonlijke portie’ bleek ongeveer voldoende om een gemiddeld gezin van eten te voorzien. En het mooiste was nog dat het concept onbeperkt is. Toen ik dacht: laat ik nog één andere vleessoort proberen, verscheen er opnieuw een schaal op tafel waar ongeveer een halve koe op leek te liggen. Pffff. We moesten de strijd gewoon opgeven. Klaar mee. Gewoon te veel.

Dus mocht je ooit in de buurt zijn en echt waar voor je geld willen hebben: voor ongeveer $32 per persoon kun je hier héél veel eten. En met “heel veel” bedoel ik écht heel veel. Na deze culinaire krachtmeting zochten we een rustig zitje op in Tempe Marketplace om even uit te buiken. Dat bleek geen overbodige luxe.

Langzaam begon de schemering in te vallen terwijl de temperatuur eindelijk iets aangenamer werd. Daarna reden we terug naar het hotel. Daar namen we nog één laatste plons in het zwembad van deze vakantie. Terwijl de avond over Phoenix viel, beseften we dat onze roadtrip er nu echt bijna op zat. Nog één nacht slapen. Hopelijk een goede nachtrust, want morgen wacht de reis naar huis.

Dag 22 – Volle koffers en een laatste blik op Arizona

Ochtend en inpakken

Half tien. Dat was het tijdstip waarop we eindelijk uit bed rolden. Geen slecht begin voor een dag waarop vooral veel gereisd moest worden. Er lag een lange dag voor ons, maar eerst moest er nog één belangrijke uitdaging worden overwonnen: de koffers. Vraag niet hoe, maar het lukte: alle koffers gingen dicht én bleven onder het maximale gewicht van 23 kilo. Voor het ontbijt sloegen we het hotel over en reden we nog één keer naar Cracker Barrel. Inmiddels een vertrouwd adres tijdens deze reis. En eerlijk is eerlijk: ze hebben daar gewoon de lekkerste pancakes. Een betere manier om afscheid te nemen van Amerika konden we eigenlijk niet bedenken.

Laatste stops in Amerika

Omdat we de huurauto pas rond twee uur ’s middags hoefden in te leveren, hadden we nog wat tijd over. Die vulden we op de meest Amerikaanse manier denkbaar: een bezoek aan Bass Pro Shops. En niet zomaar een Bass Pro Shops.

Het was opnieuw een joekel van een winkel waar we ons, zelfs na eerdere bezoeken, nog steeds over verbaasden. Opgezette dieren, hengels, boten, kampeerartikelen en alles wat ook maar enigszins met het buitenleven te maken heeft. Natuurlijk vonden we ook hier weer twee leuke spullen die mee naar huis mochten. Om de laatste vrije centimeters in de koffer van Esther optimaal te benutten maakten we daarna ook nog een rondje door Walmart. Ja, we gingen echt maximaal loaded terug naar Nederland.

Afscheid van de roadtrip

Maar uiteindelijk kwam het moment waar je tijdens iedere vakantie onvermijdelijk tegenaan loopt: het was tijd om de auto in te leveren. Stiekem hadden we best nog wat langer willen blijven. Er stonden vast nog genoeg restaurants, winkels, natuurparken en casino’s op ons te wachten. Maar met ons huidige uitgavenpatroon hadden we dat waarschijnlijk niet heel lang meer volgehouden. Bovendien riep de plicht weer.

Werk, verplichtingen, het normale leven; het kwam allemaal langzaam weer dichterbij.

Bij het verhuurstation namen we afscheid van onze trouwe Jeep Compass. In totaal hadden we maar liefst 4.889 kilometer gereden. Door Texas, New Mexico en Arizona. Langs woestijnen, bergen, canyons, westernstadjes en grote steden. En ondertussen gingen er waarschijnlijk ook ruim honderd flesjes water doorheen. Wat blijft een roadtrip toch een heerlijke manier van reizen.

Op de luchthaven

Op de luchthaven leverden we vervolgens onze koffers in. Dat ging niet direct vlekkeloos. Het selfserviceapparaat was namelijk van mening dat we nog even moesten bijbetalen. Daar waren wij het niet helemaal mee eens. Dus gingen we toch maar even naar een echte medewerker achter de balie. Binnen enkele minuten was alles opgelost en kregen we het verlossende bericht: “We are good to go.” Precies wat je wilt horen.

Ook de security verliep verrassend snel en zonder problemen. Geen extra controles, geen gedoe en geen onverwachte verrassingen. En dus restte nog maar één ding: wachten. Wachten op het boarden van vlucht AA194 naar Londen. En daarna door naar Amsterdam. Terwijl we in de vertrekhal zaten, keken we nog één keer terug op drie fantastische weken: duizenden kilometers, tientallen bijzondere plekken, veel te veel lekker eten, casino’s, cactussen, cowboys, NBA-basketbal, vleermuizen, souvenirs en vooral ontzettend veel mooie herinneringen. Arizona lag achter ons, terwijl Nederland langzaam weer dichterbij kwam. Maar eerst nog één laatste vlucht………