Sommige vakanties beginnen op het moment dat je aankomt. Deze begon al veel eerder.

Tussen vluchtvertragingen, ziekenhuisbezoeken en de laatste koffers die nét dicht wilden, stapten we uiteindelijk op het vliegtuig richting Amerika. Wat volgde was geen standaard vakantie, maar een roadtrip vol lange wegen, onverwachte ontmoetingen en momenten die je niet plant.

Van de skyline van Dallas en de historische stilte van Dealey Plaza naar cowboycultuur in Fort Worth en een eerste échte rodeo. Van shoppen alsof de dollar nog uit 1998 kwam tot Texas BBQ waar je spontaan een extra broekmaat voor accepteert.

Onderweg ontdekten we dat Buc-ee’s geen tankstation is maar een complete levensstijl, dat vleermuizen niet altijd meewerken en dat Google Maps soms denkt dat een onverharde zandweg een uitstekend idee is.

We reden langs de Mexicaanse grens, sliepen onder sterrenhemels in West-Texas, zagen tarantula’s oversteken alsof het de normaalste zaak van de wereld was en leerden dat Big Bend niet alleen indrukwekkend is, maar ook genadeloos warm.

Daarna veranderde het decor langzaam van stoffig Texas naar het Amerikaanse zuidwesten: witte duinen in New Mexico, westernstadjes in Arizona, gigantische saguaro-cactussen en uitzichten die rechtstreeks uit oude films leken te komen.

Onderweg werd er gegeten (veel), geshopt (iets te veel), gejaagd op NBA-wedstrijden (met wisselend succes), werden er T-shirts verzameld alsof het een officiële sport was en ontdekten we dat de mooiste momenten vaak onverwacht ontstaan — zoals een ontmoeting met mensen die je jarenlang online kende en ineens samen een biertje drinkt in Tucson.

Deze reis ging uiteindelijk niet alleen over plekken.

Hij ging over samen onderweg zijn. Over sterren tellen in Marathon. Over verdwalen zonder echt verkeerd te rijden. Over de geur van barbecue, de stilte van de woestijn, gesprekken onderweg en thuiskomen met koffers vol spullen… maar vooral met verhalen……

​

Dag 01 – Here we go

Daar gaan we dan.

Allereerst even dit: ja, de Verenigde Staten zijn soms een “spannend” onderwerp als het gaat om politiek en alles wat daar momenteel speelt. Maar voor ons blijft het vooral een prachtig vakantieland vol vriendelijke en oprecht geïnteresseerde mensen. En dat is meteen ook het enige wat ik hierover ga zeggen. Vragen als “zouden jullie nu nog wel gaan?” of discussies over de (geo)politieke situatie parkeren we voorlopig even netjes aan de kant. Wij gaan vooral genieten van deze reis.

De aanloop naar de vakantie was trouwens nog even behoorlijk spannend. Afgelopen zondag kreeg Esthers vader een fietsongeluk waarbij hij zijn enkel op drie plaatsen brak. Als “dichtstbijzijnde dochter” kwam er daardoor ineens nog een flinke lading geregel op Esther af vlak voor vertrek. Momenteel ligt “opa” op een verzorgafdeling van het ziekenhuis in Den Helder, in afwachting van een operatie. Gelukkig is hij in goede handen en heeft Esther echt alles gedaan om met een gerust hart op vakantie te kunnen gaan. Bovendien: opa gaat voorlopig toch nergens heen, dus vanuit Amerika zullen we hem ongetwijfeld nog regelmatig digitaal bezoeken.

En dan begint de vakantie officieel. Of nou ja, bijna dan.

Vertrek en eerste etappe

We lagen nog in bed, eigenlijk op het punt om eruit te stappen, toen het bericht binnenkwam dat onze vlucht twee uur vertraging had vanwege weersomstandigheden. Niet het ergste nieuws om vroeg in de ochtend te ontvangen: dat betekende vooral… iets langer slapen. (Toch een soort van wakker ) Een onverwachte bonusronde rust voordat het grote avontuur begint. Om 08:30 uur vertrekken we uiteindelijk vanuit Den Helder richting Schiphol. Eerst nog even afscheid nemen van Ashley en natuurlijk van de poesjes Bruce & Stevie, die ons vermoedelijk ongeveer vijf minuten gaan missen voordat ze ontdekken dat de bank nu volledig van hen is.

Op Schiphol rijden we naar P6 Valet Parking. We hadden zelfs een gratis upgrade gekregen, waardoor de auto lekker dichtbij geparkeerd mocht worden, ideaal voor als we straks met jetlag en twintig kilo souvenirs terugkomen. Natuurlijk ging er ook meteen iets mis. Zo secuur als ik normaal ben, had ik dus doodleuk één dag te weinig gereserveerd voor de parkeergarage. Een klassiek gevalletje: alles tot in detail voorbereid, behalve het detail zelf. Gelukkig kon het bij aankomst snel worden opgelost en kon de vakantie-stressmeter weer terug naar standje nul.

Daarna door naar de incheckbalie voor onze koffers. Vandaag vliegen we met American Airlines vlucht AA221. En met een vlucht van 10,5 uur zijn goede zitplaatsen geen overbodige luxe. Gelukkig hebben we plekken bij de nooduitgang weten te regelen. Extra beenruimte, iets meer comfort en nét wat minder het gevoel dat je tien uur lang opgevouwen in een blik sardientjes zit. Heerlijk begin van de reis dus.

Ook de security op Schiphol verliep verrassend soepel. In tegenstelling tot alle enigszins verontrustende mediaberichten over gigantische wachtrijen stonden we binnen ongeveer twintig minuten alweer aan de andere kant, inclusief beveiliging en paspoortcontrole. Dat gaf meteen een ontspannen begin van de reis. Soms blijkt de werkelijkheid toch iets vriendelijker dan de nieuwsberichten doen vermoeden. Nu eerst een bakkie pleur bij Starbucks.

Aankomst in Texas

Zo’n 8000 kilometer verder landen we uiteindelijk veilig op het vliegveld van Dallas/Fort Worth. Tijdens de vlucht hebben we ons prima vermaakt met muziek en films. Esther duikt in de wereld van Harry Potter, terwijl ik naar One Battle After Another kijk. Die duurt bijna drie uur, dus dat helpt behoorlijk om de tijd door te komen. Daarna nog The Running Man gekeken. Ook bijna twee uur verder én een prima film. Voor je het weet ben je dan ineens aan de andere kant van de oceaan. Na de landing snel door de douane. Dankzij de MPC-app stonden we binnen ongeveer tien minuten alweer buiten bij de bagageband. Dat scheelt een hoop wachttijd en frustratie na zo’n lange vlucht.

En dan volgt altijd een van de vaste vakantie momenten waar we stiekem toch nieuwsgierig naar zijn: de huurauto ophalen. Wat zou er deze keer voor ons klaarstaan? We hadden een Jeep Compass geboekt en wonder boven wonder kregen we die ook daadwerkelijk mee. Geen mysterieuze “of vergelijkbaar” dit keer dus. Helemaal prima. Vanaf het vliegveld rijden we in ongeveer vijftien minuten naar ons hotel voor de komende vier dagen: La Quinta Inn & Suites by Wyndham Arlington. Vanuit het hotel kijken we zelfs uit op Six Flags Over Texas, het beroemde pretpark dat bekendstaat als het allereerste Six Flags park ooit geopend in Amerika. De achtbanen zien we al op de achtergrond liggen.

Het is inmiddels al 19.00 uur geweest, plaatselijke tijd, dus we moeten nog even een paar uurtjes volhouden voordat we gaan slapen. We doen alvast wat inkopen bij een Walmart Supercenter, altijd weer een feestje, eten nog even bij Denny’s en noemen het daarna mooi geweest. Morgen gezond weer op.

Dag 02 – JFK & JR

Na de lange reisdag van gisteren lagen we er behoorlijk vroeg in. Nog vóór 22.00 uur gingen de lichten uit, volledig volgens planning, in de hoop het tijdsverschil een beetje slim te slim af te zijn. Ik had vooraf nog heel optimistisch voorspeld dat we waarschijnlijk rond 05.00 uur wakker zouden worden. Dat werd dus… 02.00 uur. Jetlags houden zich blijkbaar weinig aan persoonlijke verwachtingen of goede voorbereidingen. Midden in de nacht klaarwakker in Texas terwijl je lichaam denkt dat het al ochtend is. Afijn, toch nog maar een poging gedaan om verder te slapen.

De tweede keer dat ik op de klok kijk is het precies 05:01 AM. Tja, dat zijn de voor- en nadelen van een jetlag. Of van “Hitchhiking”, voor de muziekliefhebbers. We blijven daarna nog een uurtje een beetje half wakker, half slapend liggen suffen en maken ons vervolgens rustig klaar voor onze eerste echte vakantiedag in Texas.

Dallas in de vroege ochtend

Onze eerste bestemming van vandaag is Dealey Plaza in Dallas. Dit is de historische plek waar president John F. Kennedy in 1963 werd neergeschoten. Op de weg is nog altijd een wit kruis te vinden dat de plek markeert waar hij geraakt werd. Je staat op een plek die je normaal alleen uit documentaires en geschiedenisboeken kent. We zijn vroeg op pad en daardoor is vrijwel alles in de omgeving nog gesloten. Gelukkig is het aangenaam qua temperatuur, dus wandelen we rustig een rondje door het centrum van Dallas. Af en toe valt er een klein regenbuitje, maar dat mag de pret niet drukken. Onderweg scoren we natuurlijk meteen een eerste Amerikaanse donut bij een lokaal donuttentje. Want laten we eerlijk zijn: je bent pas echt in Amerika wanneer je vóór de lunch al een donut in je handen hebt.

Als we terug zijn bij Dealey Plaza duurt de rust overigens niet lang. Nog geen half uur later rijdt er ineens een complete touringcar leeg met Chinese toeristen die allemaal tegelijk richting de JFK-plek lopen. Binnen enkele minuten verandert de serene historische locatie in een soort internationale foto-expeditie. Overal camera’s, telefoons, selfiesticks en gidsen die enthousiast uitleg geven. Een gebeurtenis uit 1963 trekt nog altijd mensen van letterlijk over de hele wereld naar deze plek.

Van JFK naar Southfork

Southfork Ranch werd wereldberoemd door de televisieserie Dallas en is voor liefhebbers van de serie eigenlijk verplichte kost. Zelfs als je de serie nooit volledig hebt gevolgd, voelt het terrein direct herkenbaar. De oprijlaan, het ranchhuis, de beroemde veranda… het is allemaal precies zoals je het van televisie kent. We vermaken ons hier uiteindelijk zo’n twee uur voordat we weer terugrijden richting Dallas, dit keer naar het gezellige Bishop Arts District. Een compleet andere sfeer dan downtown Dallas. Veel kleine lokale winkeltjes, koffietentjes en een ontspannen creatieve vibe.

Bij een platenzaakje weet ik natuurlijk weer een paar toffe singletjes te scoren voor onze jukebox thuis. Altijd gevaarlijk dit soort winkels, want je loopt bijna nooit met lege handen naar buiten. Daarna rijden we nog wat rond in de omgeving en komen we ook langs Mustangs at Las Colinas. Deze enorme bronzen beelden van galopperende mustangs zijn best indrukwekkend en staan midden in een soort waterpartij alsof de paarden echt door een rivier rennen. Ik was hier eerder ook al eens geweest, dus ergens zat het nog in mijn geheugen opgeslagen. Alleen eerlijk gezegd wist ik toen al niet helemaal wat er verder precies te doen was… en nu eigenlijk nog steeds niet.

 

Tegen etenstijd schuiven we aan bij Outback Steakhouse. Vaste prik tijdens onze vakanties in Amerika. Sommige tradities moet je gewoon in ere houden. Uiteraard beginnen we met de beroemde “Blooming Onion”. Een gigantische gefrituurde ui die eruitziet alsof iemand een culinair experiment met dynamiet heeft uitgevoerd. En zoals inmiddels traditie is, krijgen sommige mensen uit onze contactenlijst midden in de nacht ineens spontaan een foto van dat ding toegestuurd.

 

Het eten smaakt perfect en na het diner rijden we in ongeveer vijftien minuten terug naar het hotel. Daar doen we het lekker rustig aan. Beetje chillen op de hotelkamer, ik kijk de NBA Playoffs en Esther roept nog dat ze vanavond écht niet te vroeg gaat slapen.

We gaan het meemaken.

Dag 03 – Heel veel dollars & Texas BBQ

De man met de hamer en zijn goede vriend Klaas Vaak meldden zich gisteravond behoorlijk vroeg aan de deur. Ik heb het basketbal nog wel geprobeerd af te kijken, maar laten we zeggen dat ik niet iedere minuut bewust heb meegemaakt. Sowieso word je hier als Europeaan compleet gaar van alle reclames tussendoor. Net wanneer je lekker in de wedstrijd zit, krijg je weer drie minuten lang auto’s, fastfood en medicijnen tegen klachten waarvan je niet wist dat ze bestonden. Esther lag ondertussen al vrij vroeg heerlijk te knorren.

Outlets en dollars

Met hier en daar wat onderbrekingen door de jetlag weten we het uiteindelijk toch tot bijna 08:00 uur vol te houden. Dat begint langzaam weer op een normaal slaapritme te lijken. Al blijft “normaal” tijdens de eerste dagen in Amerika natuurlijk een rekbaar begrip. Na het ontbijt stappen we tegen tienen de auto in. Binnen ongeveer tien minuten rijden we, met Lynyrd Skynyrd en “Free Bird” op de radio, richting de Grand Prairie Premium Outlets. En eerlijk is eerlijk: op de een of andere manier voelt door Texas rijden met Southern rock op de achtergrond gewoon extra toepasselijk.

Bij de outlets slagen we behoorlijk goed. Levi’s broeken, schoenen en nog een petje verdwijnen in de tassen en dat allemaal voor prijzen waar je in Nederland spontaan wantrouwig van zou worden. Shoppen in Amerika blijft toch een aparte sportdiscipline.

Het verkeer onderweg blijft trouwens een ervaring op zich. Sommige wegen lijken hier meer op een knikkerbaan dan op strak asfalt. Overal fly-overs, slingerende rijstroken en afslagen waarbij je pas op het laatste moment ontdekt of je daadwerkelijk de goede kant op gaat. Kies een afslag en je hoopt gewoon op het beste. Hahaha.

Toch weten we zonder al te veel dramatische omwegen aan te komen bij het Bureau of Engraving and Printing voor een rondleiding. Best leuk om eens van dichtbij te zien hoe Amerikaans papiergeld wordt gedrukt. Miljoenen dollars die daar letterlijk van de persen rollen en niemand die even snel een stapeltje in zijn zak probeert te stoppen.

In de souvenirwinkel kunnen we het natuurlijk niet laten om iets mee te nemen. We kopen een bijzonder pamflet met echte ongesneden $2 biljetten . Vooral leuk voor thuis en weer eens iets anders dan een standaard koelkastmagneet. Onderweg tanken we vandaag voor het eerst deze vakantie. De benzineprijs: $3,99 per gallon. Omgerekend blijft dat toch iedere keer weer een stuk vriendelijker aanvoelen dan de prijzen thuis.

Buc-ee’s en shoppingbags

We stoppen hiervoor bij Buc-ee’s en dat is eerlijk gezegd veel meer dan gewoon een tankstation. Buc-ee’s is een complete belevenis op zichzelf. Groooooot. En met groot bedoelen we ook écht groot. Rijen benzinepompen zover je kijkt, gigantische winkels, bergen snacks, barbecue, kleding, souvenirs en mensen die er rondlopen alsof het een toeristische attractie is. Eigenlijk is het een soort kruising tussen een tankstation, supermarkt, pretpark en souvenirwinkel. Zelfs de toiletten van Buc-ee’s hebben in Amerika inmiddels bijna een legendarische status. Afijn, alsof we nog niet genoeg hadden geshopt, blijkt bij de Tanger Outlets Fort Worth ook een Pandora winkel te zitten. Dus ja… daar moeten we (lees Esther) natuurlijk even kijken.

Esther koopt een Texas hangertje voor haar armband, een leuk aandenken aan deze reis. Daarnaast verdwijnen er ook nog wat kledingstukken en een paar Levi spijkerbroeken voor Esther in de shoppingbags. Hier zijn ze nog geen €50,- per stuk. Bij Pepper Palace slaan we vervolgens kruiden en pittige dingen in. In Amerika nemen ze “spicy” namelijk serieus. Hier koop je producten waarbij je vooraf bijna een aansprakelijkheidsformulier verwacht te moeten ondertekenen. Langzaam begint wel een nieuw probleem zichtbaar te worden: de koffers raken nu al behoorlijk vol. En we zijn pas net begonnen aan de vakantie. Misschien moeten we vanaf nu toch maar even iets rustiger aan doen…

Texas BBQ en avondrust

En toen was het tijd voor iets waar Texas misschien nog wel beroemder om is dan enorme snelwegen: BBQ. Bij Terry Black’s Barbecue schuiven we aan voor brisket en sausage en… damn  Texas brisket is echt een klasse apart. Het vlees is urenlang langzaam gerookt totdat het bijna uit elkaar valt van zachtheid. Samen met de perfect gekruide sausage is dit precies het soort eten waarvoor je spontaan een extra broekmaat accepteert tijdens de vakantie. De geur van rookhout hangt overal om je heen en alleen al het zien van die enorme smokers maakt duidelijk dat barbecue hier geen maaltijd is, maar bijna een religie.

Tegen zeven uur zijn we weer terug op de hotelkamer en pakken we onze aankopen uit. Daarna nog even een uurtje chillen voordat we later op de avond nog aan de rand van het zwembad gaan zitten. Het weer is trouwens de hele dag al heerlijk geweest. Zon, strakblauwe lucht en zo rond de 28 graden. Daar kunnen we voorlopig wel aan wennen.

Dag 04 – Stockyards & rodeo, een familiefeestje

Vannacht was er van een rustige nacht niet echt sprake. Het slapen ging sowieso al wat onderbroken dankzij de jetlag, maar de kamer naast ons besloot daar nog een extra dimensie aan toe te voegen. Rond 03:15 uur begon daar kennelijk een complete afterparty. Veel herrie, harde stemmen, deuren en vooral het volume alsof het midden op de middag was in plaats van midden in de nacht. Na een paar keer subtiel op de muur bonken hoorde ik vervolgens mensen op de gang. Dus stond ik daar ineens, in mijn mooiste onderbroek, vriendelijk doch dringend te vragen of het misschien iets rustiger kon. De verklaring die ik kreeg was even simpel als weinig behulpzaam: “We are having a family reunion.” Tja… mooi verhaal, maar ik wilde gewoon slapen.

Gelukkig werd het daarna vrij snel stil en konden we alsnog nog wat uurtjes meepakken.

Na het ontbijt rijden we naar Traders Village. Het blijkt een soort gigantische zwarte markt/ rommelmarkt-combinatie vol kraampjes met van alles en nog wat. Heel veel goedkope Chinese spullen, kleding, gadgets en spullen waarvan je je afvraagt wie het ooit koopt.

Al vrij snel hebben we door dat hier niet echt iets van onze gading tussen zit. Het meest opvallende van alles? Je kon er gewoon je eigen grafsteen laten graveren. Tussen de snacks, telefoonhoesjes en plastic speelgoed door even een grafmonument uitzoeken… alleen in Amerika voelt dat blijkbaar als een logische combinatie. Afijn, weer door. Onderweg komen we langs Montgomery Street Antique Mall en dat ziet er meteen een stuk aantrekkelijker uit. Dus toch maar even naar binnen: oude spullen, vintage borden en Americana. Ik stuit daar op een enorme stapel singletjes. Echt zo’n hoeveelheid waarbij je eigenlijk uren nodig hebt om alles door te spitten. Uiteindelijk vinden we toch nog één mooie single voor de jukebox thuis. Missie geslaagd dus.

Van rommelmarkt naar cowboysfeer

Daarna rijden we door naar het National Cowgirl Museum and Hall of Fame. Voor slechts 10 dollar entree verwachten we al niet direct een museum van Smithsonian formaat en achteraf blijkt dat ook wel terecht . Het museum ziet er netjes uit en het onderwerp is best leuk. Het draait om de rol van vrouwen in het Wilde Westen, rodeo’s en cowboycultuur. Alleen zijn we er uiteindelijk met een klein half uurtje alweer doorheen. Mooi om gezien te hebben, maar het formaat is ongeveer net zo bescheiden als de entreeprijs deed vermoeden.

Middag en avond in de Stockyards

Na het middaguur komen we aan bij de beroemde Fort Worth Stockyards en hier vermaken we ons uiteindelijk de hele middag prima. De Stockyards ademen echt het oude Texas. Overal houten gevels, countrymuziek, cowboyhoeden, laarzenwinkels en saloons alsof je ineens in een westernfilm bent beland. Vroeger was dit een belangrijk verzamelpunt voor veetransporten over de beroemde Chisholm Trail en tegenwoordig is het een soort levend stukje cowboygeschiedenis. We struinen wat winkels af, passen we cowboyhoeden zonder er een te kopen, kijken mensen, eten ergens een goede burger en luisteren naar livemuziek. Uiteraard onder het genot van een Amerikaans biertje. Want als je in Fort Worth tussen de cowboys zit met (country)muziek op de achtergrond, dan hoort daar eigenlijk automatisch een koud biertje bij.

Tegen de avond schuiven we aan bij Los Vaqueros voor het avondeten. Echt ontzettend lekker gegeten hier. Goede Mexicaanse gerechten, gezellige sfeer en ook nog eens helemaal niet duur. Wat ons betreft absoluut een aanrader als je ooit in de Stockyards bent. Maar het absolute hoogtepunt van deze avond moet dan nog komen: een échte rodeo ; Stockyards Championship Rodeo in het Cowtown coliseum! En niet zomaar plekken trouwens. Bij aankomst blijken er nog twee mensen op onze plaatsen te zitten, maar die worden vriendelijk doch resoluut ergens anders heen gestuurd. Want wij hebben serieus de beste plekken van de hele arena: middenvoor op de eerste rij. Snap wel dat ze daar graag wilde zitten  Dichter op de actie kun je eigenlijk niet zitten. Je voelt bijna het zand opstuiven terwijl de cowboys zich klaarmaken voor de wedstrijden. Alleen al de sfeer vooraf maakt duidelijk dat dit voor veel Amerikanen geen toeristische show is, maar pure traditie en cultuur. Rond half elf zijn we terug op de hotelkamer, moe maar voldaan.

Dag 05 – Verkoeling & vleermuizen

Onderweg naar Austin

Vannacht toch weer even wakker geweest. De jetlag is nog niet helemaal verslagen, maar het gaat langzaam de goede kant op. Uiteindelijk staan we rond acht uur op, ontbijten rustig en maken ons klaar voor vertrek. Vandaag verlaten we de omgeving van Fort Worth en rijden we richting Austin, de hoofdstad van Texas en volgens veel Amerikanen de plek waar “Texas een beetje vreemd mag zijn”. Niet voor niets is de bekende slogan daar: Keep Austin Weird. rVoordat we vertrekken vullen we eerst nog even de drankvoorraad aan bij Walmart. Uiteraard gaat er ook nog een extra zak beef jerky mee voor onderweg. Want een Amerikaanse roadtrip zonder beef jerky voelt toch een beetje alsof je een cowboy zonder hoed ziet.

De rit naar ons hotel duurt ongeveer drie uur. Onderweg stoppen we nog één keer om te tanken bij Buc-ee’s. Inmiddels voelt dat bijna als een standaard onderdeel van de vakantie. Even tanken, rondlopen, snacks bekijken en jezelf opnieuw verbazen over de grootte van alles. Rond twee uur komen we aan bij Best Western Plus Austin Central en we kunnen gelukkig direct inchecken.

Eigenlijk hadden we vandaag volgens planning verkoeling willen zoeken bij Hamilton Pool Preserve, een prachtige natuurlijke zwemlocatie net buiten Austin. Alleen blijkt reserveren daar tegenwoordig verplicht en alles was al volledig volgeboekt.

Zwembad en avond in Austin

Maar eerlijk gezegd voldoet het zwembad van het hotel bij 31 graden ook prima

Sterker nog: we hebben het zwembad helemaal voor onszelf. Geen gillende kinderen, geen bommetjeswedstrijd, geen rondjes rennende pubers. Gewoon rustig dobberen in het water onder de Texaanse zon. Soms zijn de simpele vakantiemomenten eigenlijk gewoon het lekkerst. Na het nodige afkoelen en eigenlijk ook weer opwarmen besluiten we later op de middag weer op pad te gaan. Bij het zwembad is namelijk werkelijk nergens schaduw te vinden, waardoor “even rustig aan de rand zitten” binnen tien minuten verandert in “langzaam garen onder de Texaanse zon”.

Capitol, diner en vleermuizen

We stappen dus weer in de auto en rijden wat rond door Austin. Onderweg bezoeken we ook het indrukwekkende Texas State Capitol. Het gigantische gebouw is zelfs hoger dan het Capitool in Washington D.C. en typisch Texaans in formaat: alles moet hier nét iets groter.  Omdat het inmiddels etenstijd begint te worden, gaan we op zoek naar een geschikte plek voor het avondeten. Uiteindelijk belanden we bij Twin Peaks.

Voor wie het niet kent: laten we zeggen dat de bediening daar niet bepaald in winterjassen rondloopt. “Jij wist dat hè,” zegt Esther meteen. Maar eerlijk… ik wist het écht niet. Niet dat ik het erg vond natuurlijk.

Ik bestel een Philly Cheese Steak Texas Style, overladen met jalapeñopepers . Achteraf misschien nét iets te enthousiast qua pittigheid. Op een gegeven moment proef je eigenlijk niets meer behalve vuur. Esther geniet ondertussen van haar zalmfilet, een iets verstandigere keuze qua pittigheid. Daarbij bestellen we een biertje met de naam “Dirty Blonde”. De serveerster, die zich voorstelt als Madeleine, komt vervolgens aanlopen met twee gigantische glazen bier waarvan we allebei direct denken: daar gaan onze dollars… Maar eerlijk is eerlijk: het bier smaakt uitstekend. En nog verrassender: uiteindelijk hoeven we slechts 62 dollar af te rekenen, inclusief voorgerecht. Dat valt in Amerika tegenwoordig eigenlijk ontzettend mee. Vooral omdat die enorme glazen bier uiteindelijk maar 7 dollar per stuk blijken te kosten.

Na het eten rijden we richting Congress Avenue Bridge. Deze brug staat bekend om de enorme kolonie vleermuizen die hier na zonsondergang onder vandaan vliegt. In de zomer zouden dat er soms meer dan een miljoen kunnen zijn. Rondom de brug hangt dan ook een gezellige drukte. Het water ligt vol met kano’s en toerbootjes en boven op de brug verzamelen zich honderden nieuwsgierige toeschouwers met telefoons en camera’s in de aanslag. Alleen lijken de vleermuizen er vanavond iets minder zin in te hebben. Uiteindelijk zien we mondjesmaat een klein groepje vlak langs ons vliegen, maar daar blijft het eigenlijk ook bij. De enorme zwarte wolk waar iedereen op hoopte blijft uit. Langzaam druipen de meeste mensen dan ook enigszins teleurgesteld weer af.

Wij rijden vervolgens in een klein kwartiertje terug naar het hotel, chillen nog even wat op de kamer en laten daarna het licht uitgaan op weg naar morgen.

Dag 06 – De zus van Jerry Lee Lewis

Op tijd wakker worden begint, ook vandaag, inmiddels een vaste gewoonte te worden. Na het ontbijt staat eigenlijk een bezoek aan het legendarische Franklin Barbecue op de planning. Alleen komen we er nét iets te laat achter dat Franklin’s op maandag gesloten is. Sterke planning weer… al zeggen we het zelf. Toch rijden we er even langs voor een foto. Zelfs met gesloten deuren hangt er nog sfeer rondom de zaak. Binnen loopt personeel druk rond met het inpakken van enorme hoeveelheden brisket. Dozen vol verdwijnen richting verzending. Dat zegt eigenlijk alles over hoe populair Franklin Barbecue inmiddels is geworden. Mensen staan hier normaal gesproken uren in de rij voor een bbq plate. Gelukkig weet ik alsnog een T-shirt te scoren. Ja… ik heb blijkbaar iets met shirts. Dat begint ondertussen ook een terugkerend thema van onze vakanties te worden.

Daarna rijden we richting New Braunfels, met een tussenstop bij Buc-ee’s. Dit keer met een opdracht; ik scoor een T-shirt voor Marcel, de buurman en man achter Carport BBQ. En ja, ook dat soort verzoekjes horen inmiddels gewoon bij een roadtrip. Nee, we zijn geen verzoek en bezorgservice

Vervolgens sturen we door naar Gruene Historic District. En eerlijk gezegd is dit precies het soort plaatsje waar je spontaan langer wilt blijven hangen dan gepland. Gruene voelt alsof de tijd hier ergens rond 1880 is blijven stilstaan. Oude houten gebouwen, veranda’s, livemuziek op bijna iedere hoek en overal die typische relaxte Texaanse sfeer. Het dorpje is vooral bekend vanwege de historische Gruene Hall, de oudste nog actieve dancehall van Texas. Hier hebben in de loop der jaren talloze country artiesten gespeeld, waaronder namen als Willie Nelson en George Strait.

En alsof dat nog niet bijzonder genoeg is, blijkt vanmiddag niemand minder dan Linda Gail Lewis op te treden. Jawel, de zus van Jerry Lee Lewis. Geen grap. Met haar 78 jaar weet ze nog steeds een aardig mopje te zingen . De energie spat er nog vanaf en het publiek geniet zichtbaar mee.

Aankomst in San Antonio

Na wat rondstruinen door verschillende winkeltjes, nemen een ijsje bij Rhea’s Ice Cream en vermaken ons met livemuziek op een terras l. We stappen halverwege de middag weer in de auto en zetten koers richting San Antonio. In San Antonio verblijven we de komende twee dagen in La Quinta Inn & Suites by Wyndham San Antonio Downtown. Na het inchecken besluiten we meteen de omgeving te verkennen. In iets meer dan een kwartiertje lopen we naar de beroemde San Antonio River Walk en daar hangt direct een gezellige sfeer. Restaurants aan het water, terrasjes, bruggetjes, bootjes en overal muziek en verlichting. Het voelt bijna alsof je in een compleet andere wereld terechtkomt midden in de stad. Niet voor niets is de River Walk één van de bekendste plekken van Texas. Onderweg duiken we natuurlijk ook nog even het Hard Rock Cafe San Antonio binnen  voor wat souvenirs. Omdat we vandaag dachten “goedkoop” te gaan eten, slaan we de vele gezellige restaurantjes langs de rivier een keer over en kiezen we voor Whataburger. Omdat we vandaag dachten “goedkoop” te gaan eten, slaan we de vele gezellige restaurantjes langs de rivier een keer over en kiezen we voor Whataburger. Tja… het vult maar daar is eigenlijk ook alles mee gezegd. Morgen maar gewoon weer een echt tafeltje dus.

Na het eten lopen we nog even door naar The Alamo. Misschien wel de bekendste historische plek van Texas. Hier vond in 1836 de beroemde Slag om de Alamo plaats, waarbij een kleine groep Texaanse verdedigers het opnam tegen het Mexicaanse leger. De strijd ging verloren, maar “Remember the Alamo!” groeide later uit tot een belangrijk symbool in de onafhankelijkheidsstrijd van Texas. Best bijzonder om daar ’s avonds even rond te lopen terwijl het inmiddels rustiger wordt in de stad. Vanaf daar is het nog ongeveer 25 minuten teruglopen naar het hotel. Eenmaal terug doen we het lekker rustig aan. Nog even chillen, wat zwemmen en sporten.

Nou ja, Esther sporten.

Ik hield het vooral professioneel bij ontspannen. De laatste uurtjes van de avond brengen we dus lekker relaxed door bij het hotel voordat ook deze vakantiedag weer voorbijvliegt.

Dag 07 – Kerkbezoek en basketbal

Missies en Spurs

Uiteraard worden we ook vanochtend weer met enkele onderbrekingen wakker, maar uiteindelijk rollen we rond acht uur uit bed. Vandaag staat er eerst wat cultuur op het programma. We bezoeken Mission San José en Mission Concepción. Deze Spaanse missies stammen uit de achttiende eeuw en maakten onderdeel uit van een keten van missieposten die moesten helpen bij de verspreiding van het christendom in Texas.

Mission San José wordt ook wel de “Queen of the Missions” genoemd en is verreweg de grootste en meest indrukwekkende van de twee. Mission Concepción is juist bijzonder omdat het één van de oudste vrijwel volledig intact gebleven stenen kerken van Amerika is. Best bijzonder om daar rond te lopen als je bedenkt hoeveel geschiedenis hier letterlijk in de muren zit opgeslagen.

Na het culturele gedeelte van de ochtend rijden we door naar de fanshop van de San Antonio Spurs. Uiteraard moet daar een shirt én een petje gekocht worden. Prioriteiten .

De Spurs staan momenteel in de halve finale van de Western Conference. Het staat 2-2 tegen Oklahoma City Thunder en wie als eerste vier wedstrijden wint, mag door naar de NBA Finals. De New York Knicks hebben zich gisteren al geplaatst. Het basketbal leeft hier echt enorm. Overal in San Antonio hangen “Go Spurs Go” banners en je merkt aan alles dat de stad volledig meeleeft met de play-offs. Met mijn nieuwe Spurs shirt aan hoor ik er inmiddels natuurlijk helemaal bij.

Marktplein en wedstrijdavond

Daarna nog even langs wat winkels, maar dit keer zit er niets voor ons tussen. Scheelt ook weer geld. Inmiddels is het middag geworden en besluiten we even rustig te chillen en te lunchen op de hotelkamer. Naast het hotel zit een supermarkt, dus vandaag houden we het lekker makkelijk. Na ruim een uurtje rust gaan we later in de middag toch nog even de stad in. Eerst naar Market Square. Nou…

Daar was eerlijk gezegd niet heel veel te beleven. Erg rustig allemaal. Binnen tien minuten hadden we het eigenlijk wel gezien. Daarna wandelen we nog even richting The Alamo en halen onderweg een verkoelend drankje bij Starbucks. Tegen vijf uur lopen we weer terug naar het hotel. Voor vanavond wordt slecht weer verwacht, dus we bekijken later nog wel wat en waar we gaan eten. Het zou zomaar kunnen eindigen met een snelle hap uit de supermarkt naast ons.

Wat in ieder geval vaststaat: de wedstrijd tussen de San Antonio Spurs en Oklahoma City Thunder wordt hier vanavond live gekeken. Dat is heilig vanavond in San Antonio.

Dag 08 – Een lange rit met vlinders

Nog even terugkomend op gisteravond: het werd uiteindelijk toch Texas Roadhouse, vooral omdat Esther daar graag heen wilde. We waren mooi op tijd terug op de hotelkamer voor Game 5 van de playoffs tussen de San Antonio Spurs en de Oklahoma City Thunder. Helaas verloren de Spurs. Simpel gezegd waren ze deze wedstrijd gewoon niet goed genoeg. Alsof dat nog niet genoeg spanning was, ging het buiten ondertussen ook behoorlijk tekeer. De hele avond kwamen er noodmeldingen binnen op de telefoons en op televisie draaiden continu tornado warnings voorbij. Dat blijft toch bijzonder om mee te maken als Europeaan. Amerikanen lijken daar overigens een stuk relaxter onder te blijven dan wij. Gelukkig zaten wij letterlijk hoog en droog op de vijfde verdieping van het hotel.

Lange rit naar Marathon

Maar goed, terug naar vandaag; Vandaag staat een flinke rit op het programma. We rijden richting Marathon, ruim 500 kilometer verderop. Eigenlijk vergelijkbaar met “even van Amsterdam naar Parijs rijden”. Toch voelt autorijden in Amerika totaal anders. Lange rechte wegen, veel minder drukte en vooral eindeloze uitzichten maken zo’n afstand hier een stuk relaxter. Na een tussenstop bij de Starbucks in Del Rio rijden grotendeels over Highway 90, vlak langs de Mexicaanse grens. Onderweg komen we zelfs langs een controlepost waar een inspectie wordt uitgevoerd, inclusief hond. Daar hebben ze hier gewoon complete stations voor langs de snelweg.

“American citizens?”

Nou nee… toeristen

Na het laten zien van onze paspoorten mogen we gelukkig gewoon weer doorrijden.

Wat onderweg trouwens enorm opvalt: het barst hier van de witte vlinders. Echt honderden tegelijk. Terwijl wij met 75 mijl per uur over de highway rijden, fladderen ze overal om ons heen. Best een bijzonder gezicht midden in het verder vrij droge landschap van West-Texas.

Aankomst en sterrenhemel

Tegen half vier komen we uiteindelijk aan bij Marathon Motel & RV Park. Na zo’n lange rit doen we eerst even helemaal niets. Gewoon chillen en bijkomen van de kilometers.

De middag en avond brengen we vandaag heerlijk basic door. Gewoon even helemaal niks doen. En eerlijk gezegd is dat na de afgelopen drukke dagen eigenlijk best lekker.

Marathon is namelijk niet bepaald een bruisende wereldstad. Het plaatsje is klein, rustig en ligt midden in het uitgestrekte West-Texas. Juist dat heeft ergens ook wel charme.

Voor het avondeten halen we een pizza bij één van de weinige eetgelegenheden die hier te vinden zijn. Heel veel keuze is er niet, maar dat hoeft vandaag ook helemaal niet.

Later op de avond duik ik nog even in de hotelboekingen voor de komende dagen. En soms heb je geluk; Door slim wat hotels opnieuw te boeken en een bonusnacht vanuit onze spaarpunten te gebruiken, weten we zomaar even ongeveer 160 euro te besparen. Exact dezelfde hotels, alleen goedkoper. Het voordeel van gratis annuleren en een beetje blijven opletten dus.

Wanneer de nacht valt, verschijnt langzaam een gigantische sterrenhemel boven Marathon. Omdat het hier écht pikkedonker is en er nauwelijks lichtvervuiling bestaat, zie je ongelooflijk veel sterren. Veel meer dan we thuis ooit zouden kunnen zien.

Vanavond gaan we dus proberen er zoveel mogelijk te tellen. Al vermoeden we dat we ergens halverwege de tel kwijtraken.

Dag 09 – Een tarantula en magnetronmaaltijd

De nachten willen voorlopig nog steeds niet echt vlotten. Dit keer niet vanwege een jetlag, maar door een trein die ongeveer iedere twee uur langs kwam denderen, inclusief een machinist die het blijkbaar noodzakelijk vond om consequent en langdurig te toeteren. En wij ons maar afvragen waar die oordopjes op het nachtkastje voor lagen.

Omdat mijn maag de afgelopen dagen wat begint te rommelen, houd ik het ontbijt vandaag rustig. Waarschijnlijk ergens iets verkeerd gegeten. Geen stevig ontbijt dus, alleen een simpele banaan. Esther geniet ondertussen van de croissantjes die we eerder bij Walmart hadden gekocht.

Big Bend

Vandaag rijden we richting Big Bend National Park. Dit gigantische nationale park ligt helemaal in het zuiden van Texas langs de Mexicaanse grens en staat bekend om zijn ruige woestijnlandschap, bergen, canyons en enorme uitgestrektheid. Big Bend behoort tot de meest afgelegen nationale parken van Amerika en juist dat maakt het zo bijzonder. Hier heb je soms het gevoel alsof je letterlijk het einde van de wereld tegemoet rijdt.

Tijdens de rit zien we ineens iets met acht poten oversteken. Niet bepaald iets wat je dagelijks op de Nederlandse wegen tegenkomt. Het blijkt een Texas brown tarantula te zijn, oftewel een Texas bruine vogelspin. Ondanks het indrukwekkende uiterlijk zijn ze vrij onschuldig. Deze laat zich bovendien opvallend geduldig op de foto zetten alsof hij inmiddels wel gewend is aan toeristen met camera’s.

 

Wanneer we later de scenic drive van Big Bend oprijden, merk ik alleen dat ik me steeds minder lekker begin te voelen. Waarschijnlijk een combinatie van weinig eten, een rommelende maag en de hitte. Want ja… het is vandaag gewoon 38 graden.

Op een gegeven moment besluiten we verstandig te zijn en om te keren richting onze slaapplaats. Hoe mooi het park ook is, we hebben er weinig aan als je ergens midden in de middle of nowhere van je stokje gaat. We verblijven de aankomende twee nachten bij Paisano Village RV Park & Inn. Eén van de drie appartementen blijkt voor ons te zijn en dat ziet er eigenlijk hartstikke goed uit. Ruim, rustig en met een supergrote douche.

Later doen we nog wat boodschappen bij Dollar General en scoren we een paar magnetronmaaltijden. Esther heeft ervan gesmuld; die van mij ging na drie happen de prullenbak in.

In de wijde omgeving is verder niet heel veel te doen qua activiteiten of drukte, maar dat hoeft vandaag ook niet. Rust en ontspanning horen tenslotte ook gewoon bij vakantie.

’s Avonds wil ik Game 6 van de NBA halve finale nog kijken, echter de tv-zenders hier gaan via kabel en je moet een account van NBC/Peacock hebben om de wedstrijd te kunnen kijken. Die probeer ik aan te maken, maar ze willen mijn geld niet. Nog geprobeerd om een gratis stream te vinden, echter dat wilde ook niet vlotten. Dus dan maar als “teletekst-supporter”. Bij rust stonden de San Antonio Spurs voor, morgen laat ik je weten hoe het is afgelopen. Of je kijkt (zelf) even op teletekst .

Dag 10 – Het heen en weer

Terug naar Big Bend

Ik voel me vandaag gelukkig alweer een stuk beter dan gisteren. Dat is een opluchting, want een vakantie vieren met een protesterende maag is niet bepaald ideaal. Daarnaast krijgen we ook nog goed nieuws van het thuisfront: Esthers vader is succesvol geopereerd. Dat geeft meteen een stuk rust. En alsof dat nog niet genoeg positief nieuws is, hebben de San Antonio Spurs ook nog gewonnen. Kortom: we beginnen de dag uitstekend.

Voordat we op pad gaan, doen we nog wat inkopen bij de plaatselijke supermarkt. Met “plaatselijk” bedoelen we overigens ook meteen “de enige supermarkt in de wijde omgeving”. Daarna gaan we opnieuw richting Big Bend National Park om de rit van gisteren af te maken. Onze eerste bestemming is Castolon, een historisch grensplaatsje in het park. Nou ja, plaatsje… We komen er precies één persoon tegen. De winkelbediende, van het enige kleine winkeltje.

Dat is meteen ook ongeveer de helft van de aanwezige bevolking

Bij het winkeltje weet ik uiteraard weer een T-shirt te scoren. Dit keer met een afbeelding van de Texas bruine vogelspin die we gisteren zagen. Sommige mensen sparen postzegels, ik verzamel blijkbaar (vakantie)shirts. Diezelfde winkelbediende brengt vervolgens minder goed nieuws: de weg naar Santa Elena Canyon blijkt afgesloten te zijn. Damn. Vijfenvijftig kilometer gereden, en nu weer terug. Gelukkig vertelt hij er direct achteraan dat we er ook kunnen komen via de onverharde Old Maverick Road. En laat die weg nou net vlak bij ons startpunt beginnen. Tja, je kunt niet altijd zes gooien. Gelukkig hebben we een four-wheel drive en achteraf blijkt de weg best mee te vallen. Stof, stenen, kuilen en af en toe wat gehobbel, maar niets wat de Jeep niet aankan.

Santa Elena Canyon

Na enige tijd bereiken we dan eindelijk Santa Elena Canyon. En eerlijk is eerlijk: de rit was het absoluut waard.

De canyon is indrukwekkend. Steile rotswanden rijzen honderden meters omhoog terwijl de Rio Grande zich een weg door het landschap slingert. Het bijzondere is dat die rivier hier de natuurlijke grens vormt tussen de Verenigde Staten en Mexico. Letterlijk een paar stappen door het water en je staat aan de Mexicaanse kant. Over die grens wordt tegenwoordig natuurlijk veel gesproken. De huidige Amerikaanse president ziet er graag een muur verschijnen, maar in deze regio liggen de meningen vaak een stuk genuanceerder. Veel inwoners hebben familie, vrienden of zakelijke contacten aan beide kanten van de grens en zien de Rio Grande vooral als iets dat verbindt in plaats van scheidt.

Op de terugweg dient zich nog een klein avontuur aan. Plotseling verschijnen er verschillende storingsmeldingen op het dashboard van onze huurauto.

Dat is niet bepaald het soort lampjes dat je graag ziet oplichten midden in een afgelegen nationaal park. Eenmaal terug bel ik daarom met het verhuurbedrijf. Alleen zitten we op ongeveer 500 kilometer afstand van de dichtstbijzijnde verhuurlocatie. Echt veel opties hebben we dus niet. Op hoop van zegen dan maar. Gelukkig verdwijnen later twee van de meldingen weer vanzelf. Of dat geruststellend is of juist niet, laten we maar even in het midden. We shall see.

’s Avonds eten we bij Starlight Theatre Restaurant & Saloon, waar livemuziek wordt gespeeld. Na een paar dagen waarin eten niet bepaald mijn grootste hobby was, smaakt het eindelijk weer goed. Dat alleen al voelt als een overwinning. Terug bij ons verblijf brengen we de avond rustig door met wat televisiekijken en af en toe naar buiten lopen voor een blik op de donkere sterrenhemel. Hier is nauwelijks lichtvervuiling. Daardoor lijken de sterren bijna dichterbij dan normaal. Een mooie afsluiting van een dag die begon met goed nieuws en eindigde onder een hemel vol sterren.

Dag 11 – Van grensverhalen tot kampioenswaardige spareribs en basketball

Vandaag bereiken we officieel de helft van onze vakantie. Dat betekent dat er al heel wat kilometers, barbecue, T-shirts en herinneringen achter ons liggen, maar gelukkig ook nog genoeg avontuur voor ons. En misschien nog wel belangrijker: ik heb eindelijk een keer doorgeslapen! Geen trein, geen jetlag en geen nachtelijke feestgangers. Even na zeven uur word ik wakker en dat voelt eerlijk gezegd als pure luxe.

Grensverhalen en Marfa

We nemen afscheid van ons mooie appartement en maken ons klaar voor vertrek. Tijdens onze inmiddels dagelijkse tankbeurt, dit keer voor een stevige $5,08 per gallon, zien we aan de overkant van de weg een kleine demonstratie. Een groep mensen protesteert tegen de geplande uitbreiding van de grensmuur tussen de Verenigde Staten en Mexico. Op verschillende borden staat duidelijk te lezen: “No Wall”.

Nieuwsgierig raken we aan de praat met een dame uit de groep. Haar naam zijn we helaas vergeten te vragen. Ze legt ons uit dat er plannen zijn om een muur te bouwen langs delen van de grens, vlak naast de Rio Grande. Volgens haar zouden daarvoor mensen moeten worden onteigend, zou het enorme bedragen kosten en zou bovendien een uniek natuurgebied ernstig worden aangetast. Ze sluit af met een eenvoudige boodschap: “Spread the word.” Bij deze dus.

De storingsmeldingen van de huurauto zijn ondertussen overigens net zo mysterieus verdwenen als ze verschenen waren. Tijdens het rijden merken we nergens iets van en morgen komen we weer dichter bij de bewoonde wereld. We besluiten er daarom niet langer wakker van te liggen. Via het prachtige Big Bend Ranch State Park rijden we verder richting Marfa. Mexico ligt vrijwel de hele route aan onze linkerzijde. Op sommige plekken voelt de grens opvallend dichtbij. Soms lijkt het alsof je met een stevige wandeling gewoon aan de andere kant kunt staan. Even illegaal de grens over

Buiten het park passeren we opnieuw een controlepost van Border Patrol. Inmiddels kijken we daar bijna niet meer van op. Marfa zelf blijkt een bijzonder plaatsje. Rustig. Heel rustig. Laten we zeggen dat het geen plek is waar je per ongeluk in de file terechtkomt.

BBQ, basketbal en Marfa Lights

Ons verblijf in Riata Inn Marfa is prima. Het internet daarentegen… dramatisch. Zelfs een simpel filmpje kijken blijkt een uitdaging. We beginnen langzaam te begrijpen waarom mensen hier nog gewoon met elkaar praten, haha. Later op de middag rijden we naar Alpine, de “grootste” plaats in de omgeving. Omdat de trek inmiddels behoorlijk begint toe te slaan, gaan we op zoek naar iets te eten. Zo komen we terecht bij Dog House BBQ. Daar ontmoeten we meteen de echte baas van de zaak: Gus. Gus blijkt een hond te zijn.

Zijn baasje is toevallig de pitmaster. We bestellen sausage, tri-tip en ribs. En die ribs…

Man, oh man. Ik weet niet of ik ooit betere heb gegeten. En dat zegt wat. Zelfs mijn eigen spareribs mogen er best zijn, al zeg ik het zelf. Maar deze waren van een ander niveau. Perfect gerookt, vol smaak en precies mals genoeg. Zo’n maaltijd waarbij je na afloop nog een paar minuten stil zit om het allemaal even te verwerken.

Omdat het internet in ons motel nauwelijks bruikbaar is, zoeken we voor Game 7 tussen de San Antonio Spurs en de Oklahoma City Thunder een alternatief. Dat vinden we in de bar van een ander hotel. Gezellig tussen de andere gasten en lokale bewoners.

Uiteraard onder het genot van een koud biertje. Tot onze vreugde mogen we daar ook gebruikmaken van de wifi. Dus voor iedereen die dit leest: jullie hebben geluk. Dankzij een vriendelijke barman en een wachtwoord kunnen jullie gewoon weer meegenieten van onze avonturen.

Oh en: Spurs win!! . Western conference Champions. Op naar de finale tegen de New York Knicks. Aan het einde van de avond rijden we nog naar Marfa Lights Viewing Area. De Marfa Lights zijn vurige, bewegende lichtbollen die ’s nachts opduiken boven de vlakten van West-Texas. Het fenomeen wordt al gemeld sinds 1883 en is nog steeds een mysterie met geen enkele wetenschappelijke verklaring. Er zijn veel mensen aanwezig. Marfalights zijn geen garantie. Tot zover hebben wij geen lights kunnen spotten, helaas.

Deel 2 volgt snel!